قاصدک

فلسفه اتمی یا ماتریالیستی که امروزه منجر به تفکرات وسیعی در حوزه شناخت، اخلاق و سیاست شده است، و همچنین در پیشرفت علم تأثیری فزاینده داشته است، روزگاری متولد شد که هیچ خبر از علوم طبیعی و تکنولوژی امروز نبود. تفکری بود صرفاً مابعدالطبیعی، که در پنج قرن پیش از میلاد توسط یک استاد و شاگردش ( لئوسیپوس و دموکریتوس ) گفته و بسط داده شده است. اما چون نسبت به تفکرات نو و تازه افلاطون و ارسطو تفکری قدیمی بحساب می آمد، اعتنای چندانی به آن نشد تا اینکه قرن ها بعد نیوتون و دالتون با بیان قوانین فیزیکی و استفاده از ابزارهای جدید با جزئیات بیشتری به شرح و بسط آن نائل آمدند. اما چه شد که اتمیان آمدند؟ و  چگونه به شرح جهان پیرامون پرداختند؟

ادامه مطلب »

انگار که موجیست

نمی دانستم موج سواری اینگونه می رباید

انگار که پری ست

نمی دانستم پرزی خالی اینگونه می نوازد

انگار که از ته چاه ست

نمی دانستم زمزمه ای اینگونه  می آرامد

.

با خود گفتم شاید

در پس این موج، دریاییست

در پس این پر، پرنده ایست

در پس این چاه، قناتی ست

.

اما ندانستم

چرا چنین موجی اینگونه کف است؟

چرا چنین پری اینگونه وزن است؟

چرا چنین چاهی اینگونه تاریک است؟

-    امروز فهمیدم هر وقت چیزی رو نمی فهمم یا اینکه کمی ِ خواب دارم شوخ طبعینم گل می کنه وو کلی ملت رو از خنده روده بر می کنم.

-    دیروز فهمیدم چه راحت میشه با یه رفیق خوب دنیات رو عوض کنی و حتی یه جور دیگه فکر کنی. خب وقتی وقت نداشته باشی کتاب بخونی تا کلی تو افکار جور واجور غوطه بخوری و خودت رو به خشکی برسونی، چه بهتر که سوار قایق موتوریه رفیقت بشی و تا جایی که مسیرته و مسیرشه باهم برید.

-    پریروز فهمیدم چه ساده یک نظریه میتونه به حکم طلقی برای زندگی کسی بدل بشه بی اینکه کاملن فهمیده باشتش یا اینکه بدونه چه نقد هایی بهش شده و نظریه های قبل و بعدش چی بودن. که باید برحذر بود ازین معضل و ازین کسان.

-   چند روز پیش فهمیدم چقدر این روزها دلم می خواد تلویزیون نگاه کنم. حتی دیدن سریال “دلنوازان”. هرچند تنها با دیدن “دلنوازان” هست که میشه به قدر و منزلت سریال عهد بوق “پوآرو” با آن سبیل های لبه بالای خلاف عرفش واقف شد.

-   و با دیدن “دلنوازان” فهمیدم چطور رگ خواب ملت شده توپ فوتبال اهالی این سریال و خانم های فامیل چه رنج ها و کام ها که نمی کشند و نمی برند تا برسند به موعد مقرر روئیت خودشون در آینه ی روزمرگی هاشون. هرچند عاقبت نفهمیدم که این سریال های تلویزیونی هستند که آینه ی مردم اند، یا این مردم اند که آینه سریال ها شدند و آبشخور فکریشان آنجا شده.

-   و با روزمرگی فهمیدم اونقدر این غول بدترکیب دور و برم می پلکه و پیله به دورم بسته که حتی اگه بخوام هم نمی تونم بکل ازش فرار کنم و خلاصی پیدا کنم.

-   و هر دفعه با پا گذاشتن تو راه های فرار، به ناکجاهایی می رسم که بهترهمون می بینم قدم های کوچیکم رو پی بگیرم تا شاید روزمرگی خودش دست از سر ما برداشت. یا شاید دوستی پیدا شد که همیشه و همه جوره همراه و کمک دستت بود. شاید روزی فرصت کافی و ذهنی آزاد عایدم شد که دست از بذله گویی وردارم و جدی جدی غرق اندیشیدن به اندیشه بشم. بی اینکه به تلنگری ولو شم و کل درخت زندگیم رو با باد و بروت و خزع بلات کسی خشک کنم و از ریشه ساقط. و یا تو جنگلی ریشه بدوونم که نور بقدر کافی نداشته باشم تا قد بکشم و فلک را سقف بشکافم. یا اونقدر سنگینی همسایگان بی ریشه ام رو من سنگینی کنه که زودی از پا در بیام و بشم چوبی پوسیده که بدرد مورچگان هم نخورد.

در ته آبادی خانه خالی ست

رنج می بایست کشید خوردن جرعه ای آب

گاو می بایست کشید خوردن تکه ای نان

.

در ته آبادی روی علف می خوابیم

نور از ماه می گیریم

چشمک از ستاره

.

در ته آبادی مرگ را نمی فهمیم

زندگی را نمی فهمیم

می رویم تا ته دشت

راه را نمی فهمیم

.

در ته آبادی خانه خالی ست

زن خانه

زخم است و دوا ندارد

رنگ خانه

زرد است و جلا ندارد

.

در ته آبادی

پیر خردمند خمار است

جوان پر زور بیکار است

کودک بازیگوش بیمار است

در ته آبادی حتی

دخترک غمزه فروش گرفتار است

.

آری

در ته آبادی

دنیا را آب ببرد

ما را

خواب می برد

هورا می کشیدند
به بلندایی بالاتر از سقف

همه جایش تاریک

سوسوی شمعی اما
می بارید از کناره ها

هورا می کشیدند

و قلاده ای بر گردنشان آویزان
بیتی بر آن نبشته
و کسی که بیت ها را ثبت می کرد

چشم دوختم
مات بودم

زمزمه ای می گفت:
چقدر شاعر؟
دلهره ای می گفت:
چه می شود شعر؟

شاعران صف کشیدند
روی زانو
سر فرود آورده
مشغول به میان پای پاییدن

و کسی در آن جلوتر
سیخ داغی در دست
به بی رحمی
بر گردنشان می مالید

و بیتی که می افتاد
بی نشان و بی رد پایی

هورا می کشیدند

گله گاهی رم می کرد
چوپان هوار می کرد
سگی هاپ هاپ می کرد
و جمعی که بلند، به به می کرد

مجلس سر آمد و چراغ روشن شد
ناله هایی هویدا شد
از همین نزدیکی
زیر پای همهمه
زیر پوست هنر و ادب دانی:

شاعران شهره ی آفاق شدند
شعرشان نعل بر اسبان شدند
آبرو گر رود چون آب بمان
که حقایق قاب  سر خار شدند