قاصدک

دل من

تک و تنها و غریب

واسه ی اومدنت
همه جای خونرو
آب و جارو می کنه

واسه پیدا شدنت
آسمونه دنیارو
دو دستی پارو می کنه

دل من

توی کوچه پس کوچه
مست ِ بیتوته میشه
رگ ِ فکرو می زنه
حیرون و ویلونه میشه

ابرا رو کنجی می یاره
سرما رو از یاد می بره
تا که آفتاب بزنه
واسَت تابونده بشه

تک سه تار ِ عشقشو
واسه ی‌ تو کوک کنه
هر چی سازه دلته
واسه‌ی تو بخونه

دل من

لحظه هارو می شمره
تنهاییاشو می پوشه

تاک رو دورت می پیچه
پیش ِ خود می کشونه

تا که با تو بمونه
تا که تنها نمونه

دل من

بی تو وحشت می کنه
خواب به چشم نمی زنه

اشکاشو جمع می کنه
تا که قندیل بزنه

تا بهت نشون بده
تا که گولت نزنه.

بر پا بود، می خندید، می غرید، روشن بود.

بر دار شد. می ترسید. می لرزید، خاموش شد.

آرامشی بی رحم،

خوره ای انداخت در دامنش.

آلایشی بی رنگ،

صورتی نگاشت بر سیرتش.

آمرزشی بی صدا،

ترکی برداشت بر نیلبکش.

جایش باقی،

حجمش خالی.

———————————-به یاد ِ پدر———————————-

ردّ سُمَش بر جان

بوی ِ پهنش در جای،

زمخت تر از آن که بَرَدش خواب.

خستگی،

همان اسب ِ افسار گسیخته ی صحرا.

نمی دانم،

شاید چون نیست نوازشی،

یا شاید خواهشی،

و  یا قطره ی اشکی،

که باشد آینده اش تضمینی،

غنج می زنم در خود،

در پی ِ نطفه ی حقیقتی،

تا کند از خودم بی خود.

————————–غریب—————————–

—————————————–حجیم————————————————

——————————————————پتی———-

——————————–حیران—————————————–

————————-می دَرَد…،————————-

———————————————————–خواب——–

———————بر میدارد…،———————-

–گام——————————————————-

———————————در دل ِ…،—————————

———————————————-تاریکی———————————-

—————–می گشاید…،—————–

————————————در———————–

——————————————————–می بینید…،—

—————-تاریکی———————————————————

—————————گویی———————————

–چیزی————————————————————————–

————————————–می خلید…،————————–

————-او را.————————————————————–

———————–می چرخانَد…،—————————

—————————————————————چَشم——

——————————————-اما———-

—————————اما—————-

————نیست…،———-

——-چیزی،——————————————————————

—————جز…،——————-

———تاریکی——————————————————-

—-جز…،————–

———————صدایی،———————

——سگی،——————-

در دل ِ…،——–

تاریکی.

در این پست قسمتی از بحثی رو که در یکی از سایت ها بین ِ چند نفر در گرفته و بقلم ِ بنده نگاشته شده میارم، شاید تو یه فرصت ِ دیگه خلاصه یا کل ِ بحث رو هم آوردم.

*********************************************

اونچه در هنر اهمیت داره زیباییه، حال این زیبایی هم میتونه در ظاهر و شکل بیاد هم در باطن و محتوا، که خوب بنظر دومیه لذت ِ بیشتری رو در بر داره و مسلمن اگر هنری هر دو رو داشته باشه، زیباترین خواهد بود. (که میشه در این مورد شعر های حافظ رو نمونه آورد، که هم شکلش زیباست و هم محتواش. در حالی که شعر های مولانا از جنبه ی دوم بیشتر بر خوردارند) بنابر این شاید بشه به هنر از جنبه ی هنریش نگاه کرد و از خود ِ بوم ِ نقاشی، نقاشی کشید به شرطی که لذتی رو در بر داشته باشه. حال باید دید چه جوری میشه لذتی رو فراهم آورد که قدرت و ماندگاریو و … بیشتری داشته باشه؟
بحثِ زیبایی هم، از جنبه هایی نسبی به حساب میاد، چرا که افراد در برابرش عکس العملای متفاوتیرو نشون میدن. و هر چه آدمها عمیقتر و هشیارتر باشن ، جنبه های بیشتری از زیبایی رو می بینند که شاید بقیه نبینند و به ذنّشان اصلن هنر بحساب نیاد.
اگر به روانکاوی زیبایی بپردازیم، میبینیم که عده ای به سبک ِ سمبلیک علاقه دارند چون بخاطره با هوش بودنشون می خوان رمزگشایی کنند، اما عده ای به درام علاقه دارند چون عاشق یا سکسی مسلکن. کلن اونچه که رکن ِ اول ِ زیبا بحساب اومدنه فراموشی فرد از دنیای ِ اطراف و جذب و محو شدن در اون اثره هنریه که خوب این کاملن نسبیه.
اما بهر حال این نسبی بودن نمی تونه برتر بودن هنری رو از هنره دیگر مانع بشه بدینگونه که اگر ما ملاک ِ برتری رو در خود ِ هنر بدونیم(یا بعبارتی در تعداد افرادِ عاده ای ( و بطبع بیشتری ) که بر زیباتر بودنش صحه میذارند).
ولی اگر در معنا بدونیم، چون عکس العملای متفاوتیرو با توجه به خلقیاتشون می بینیم، یافتن ِ هنر ِ برتر سخت تر میشه، و به تضاد های بیشتری بر می خوریم. اما این گفته ی آخرِ ِ من این معنی رو نمیده که دسته ی دوم از دسته ی اول بهتر نیست. یک عارف ممکنه فقط نقاشی های فرشچیان رو بپسنده، اما ازونجایی که تعداد ِ عرفای ما در اقلیت هستند، ممکنه حتی سبک ِ دادائیسم که ضد هنر به حساب میاد در تعداد هواخواه از اولی برتری داشته باشه.
( مطالعه آزاد:
یک ترفند ِ فلسفی: ازونجایی که هر کسی در اکثریت اگر عارف بشه، از فرشچیان خوشش میاد، پس همه میتونن عارف بشند و از فرشچیان خوششون بیاد. بنابراین اینجا کمیتِ کیفیت داریم. پس برترین همونیه که اکثریت در کیفیت دارند، حال این خود ِ هویت ِ کیفیت هست که با علامت ِ سوال مواجه میشه. اینکه چه چیزی کیفیت ِ واقعیه؟ اونچه که اکثریت ِ عرفا و فیلسوفا باهاش موافقند؟ ولی اکثریتی نیست، ارسطو میگه کیفیت ِ زیبایی یعنی هماهنگی ِ جزء با کل، فروید میگه در میل ِ جنسی و عارف میگه در محو شدن نه نحو آموختن و ازین دست. بنظرم کمیت یکی از جنبه های کیفیته ولی اینکه جنبه های دیگش چیه جای ِ بحثه.)
با همه ی این اوصاف میشه با زاویه ی دیگری هم نگاه کنیم. همانطوری که در کامنت ِ قبلیم گفتم، و یا همانطور که حمید آقا گفتند، اغلب یک هنرمند در موقعه نگاشتن اثرش تنها به نداهای درونش گوش میکنه و با بیرون کاری نداره. بنابر این اثرش موردِ مهر ِ کسانی قرار میگیره که همذات تر باهاشند. اون با هنری که خلق میکنه تنها به گفتگو با خودش می پردازه، ولی بخاطره شباهت ِ بین ِ گفتگو های افراد با ذاتشون، و گفتگوی ِ او با خود اثرش مقبول کسان ِ دیگری هم میشه. با این دیدگاه اگر کسی میخواد اثری فراگیر با هواخواه ِ فراوون خلق کنه باید به ذات ِ غالب ِ جامعه و چیزی که مُد شده نگاه کنه.
پس مطلقن میشه گفت هنر و زیبایی نسبیه و این نسبیت باعث میشه حد و مرزه بین ِ تعریف ها همپوشانی داشته باشن. یعنی متنی میتونه کاملن نظم بحساب بیاد، متنی دیگه کاملن نثر، و متن سوم هر دوی اینها و متن چهارم هیچ کدام ِ اینها. پس این باعث میشه هیچ تعریفِ مطلقی از شعر نداشته باشیم که بخوایم متن ها رو توش قالب گیری کنیم. ولی تعریف ِنسبی میشه کرد، که متنیرو اقلن بگیم شعر نیست. پس حال باید این تعریف رو ارائه بدیم.

“ديروز كـــه رفـت ، بـاورم را هـم بـرد
آرامـــش ســــطر آخــــرم را هـــم برد
ديگـر غـــزلي نمـي نويـســـد قلبــم …
ديروز كــه رفـت ، دفتــرم را هـم برد”

**********************************

سطر ِ آخر ِ صفحه ی قبل رفت،
سطر ِ اول ِ صفحه ی بعد آمد.
دفترم را برد،
دفتری دیگر آورد.
دیروزمان رفت، اما امروزی هست.
مانده یک چیز،
چگونه می شود شکسته قلبی را مرمت کرد؟

هنر در سکوت است،
سکوت ِ یک لبخند،
سکوت ِ یک اشک،
سکوت هذیان،
سکوت درد.

سکوت پوشیده از یک بوسه و طپش قلبی که فریاد از بُنِ ِ حلقمان بیرون می آورد.

سکوتی که در تار های صوتی پاره از سرفه خانه دارد،
در بیماری ای سخت که ذره ذره تو را تهی می کند.

سکوتِ ناامیدی ِ پیش از مرگ،
و سکوتِ یک مرگ.

——————————————– به یاد پدر ——————————————–

هفته‌ی پیش یکی از دوستانم که الآن توی یه شرکت خصوصی مشغول به کاره پیشنهاد ِ شغلی به من داد که هنوز پاسخش رو ندادم . توی جلسه‌ای که با هم داشتیم سر صحبت وا شد و رشته‌ی کلاممون به همه جا سر کشید حتی جاهایی که ربطی به کارمون نداشت. یکی از اون جمله بحثامون سرِ این بود که بهش گفتم من الآن واقعن از زندگیم راضی‌ام و تازه دارم کارایی رو انجام می دم که عمری رو در طلبش عطش داشتم. چرا باید این لذتم  رو با مشغول شدن پیش ِ شما بهم بزنم. ایشون هم در پاسخ وعده‌ی ایمیلی رو راجع به زندگی دادند، که شاید بعد از مطالعه‌ی اون نظرم عوض بشه.
ایمیل ایشون در لینک روبرو اومده:         مخزن زندگی
بعد مطالعه‌ی اون بنظرم اومد که پاسخی بدم. اینجوری هم از کلافگی ِ چند روزیم یکم کاسته میشه هم اینکه شاید مطلبی برای وبلاگم جور شد و ازین حالت مردگی در اومد.
•    قبل از اینکه پاسخ رو ببینید حتمن لینک بالا رو بخونید.

و اما پاسخ:

موضوع:  تنگ زندگیتان را با حقیقت پر کنید.
آن روز وقتي دانشجويان وارد كلاس فلسفه شدند همگي به ميز استاد با تعجب نگاه كردند. چرا كه ميز استاد برخلاف روزهاي ديگر به جاي كتاب و جزوه با انبوهي از سنگ‌هاي ريز و درشت و يك تنگ بلوري بزرگ پر شده بود.
استاد با لبخندي بر لب در انتظار ماند تا آخرين شاگردش هم بر جايش بنشيند و آن‌وقت شروع كرد.
ابتدا دو تكه سنگ بزرگ‌تر را برداشت و در تنگ بلوري به سختي جاي داد، آن‌وقت از شاگردانش پرسيد: آيا به نظر شما اين تنگ پر شده است؟
همه دانشجويان پر شدن تنگ بلوري را تأييد كردند.
استاد لبخندي بر لب آورد و بعد مقداري سنگ‌ريزه از روي ميز برداشت و داخل تنك بلوري ريخت، تكاني به آن داد تا سنگ‌ريز‌ها در ميان سنك‌هاي درشت جاي گرفتند، دوباره سؤالش را تكرار كرد، به نظر شما اين تنگ پر شده است؟ دانشجويان اين بار نيز پر شدن تنگ را تأييد كردند.
استاد باز با لبخندي بر لب مقداري ماسه را از روي ميزش برداشت و آن را نيز داخل تنگ بلوري ريخت، باز هم سؤالش را تكرار كرد: آيا هنوز هم فكر مي‌كنيد كه تنگ پر شده است؟
دانشجويان متعجب از نمايش استاد، با شك و ترديد اين بار نيز پر شدن تنگ را تاييد كردند. استاد باز هم لبخندي بر لب آورد، اين بار یک فنجان قهوه که روی میز گذاشته بود، را داخل تنگ بلوري ريخت. قهوه به راحتي در ميان تنگ جا گرفت. استاد، دانشجويان متعجب را نگاه كرد و گفت: اميدوارم تشخيص داده باشيد اين تنگ بلوري به منزله‌ی زندگي شماست، و شما هر طور كه بخواهيد مي‌توانيد آن را پر كنيد.
اين سنگ‌هاي بزرگ موارد اساسي زندگي شما هستند،‌ مانند خدایتان، اخلاقتان، عقل و دلتان و پرورش روحتان… مواردي كه اگر همه چيز را هم از دست بدهيد و تنها آن‌ها را داشته باشيد، زندگيتان همچنان كامل خواهد بود. سنگ ريزه‌ها موضوعاتي هستند كه در اولويت دوم زندگي شما قرار دارند مانند خانواده، همسر، سلامتي و فرزندان شما و… ماسه‌ها هم آنچه در اولویت سوم قرار می‌گیرند هستند نظير شغل،‌ منزل، اتومبيل و…. دانستن اين مسأله بسيار مهم است. اكر شما ابتدا اين ظرف را با ماسه پر كنيد، ديگر فضايي براي سنگ‌هاي بزرگ و سنگ‌ريزه‌ها باقي نخواهد ماند. عين زندگيتان، كه اگر تمام وقت و انرژي خود را صرف كارهاي كوچك و كم اهميت كنيد، هرگز مجالي براي رسيدگي به موارد اساسي زندگيتان نخواهيد داشت. مواردي كه اساس خوشبختي و شادماني شما هستند مثل: خدای خویش را شناختن و عبادتی هم شأن خود و او داشتن، دردی از جامعه را بر چیدن ، و یا:  بازي كردن با فرزندانتان، گذراندن اوقاتي خوب با همسرتان و توجه و كنترل به سلامتي‌تان.
بدانيد كه هميشه وقت براي كار كردن،‌ و پر کردن کیسه‌ی اسکناستان و كارهايي از اين دست وجود خواهد داشت، پس مراقب سنگ‌‌هاي بزرگ باشيد. چيزهايي را كه واقعاً مهم هستند در اولويت قرار دهيد.
گفته‌هاي استاد سكوت عميقي را در ميان دانشجويان ايجاد كرده بود. لحظاتي گذشت، يكي از دانشجويان اجازه خواست و بعد پرسيد: ببخشيد استاد، در مورد فنجان قهوه چيزي نگفتيد، آنها در زندگي نشانه چه چيزي هستند؟
استاد لبخندي زد و گفت: متشكرم، منتظر اين سؤال بودم و بايد بگويم اين بسيار مهم است كه چگونه و با چه اموري زندگيتان را پر مي‌كنيد، پس بدانيد كه هميشه و همه وقت جاي خالي براي نوشیدن یک فنجان قهوه با دوستی خوب وجود دارد!!

و پاسخی به توصیه:
•    بجای دوری جستن از مشکلات به میان آنها شیرجه بزنید.
-    آنوقت، این شبیه شیرجه رفتن میان استخر توپ ِ شهرِ بازی است که کودکانی را شاد می کند نه آنچه شایسته ی شأن انسان است.

•    از بازی لذت ببرید.
-    زندگی بازی نیست. بنابراین لذت زندگی لذتی غیر از لذت بازی است.

•    اگر مشکلات و تلاش هایتان بیش از حد بزرگ و بیشمار هستند تسلیم نشوید، ضعف شما را خسته می کند به جای آن مشکل را تشخیص دهید.
-    بزرگی می‌گفت: « باید دریا بود تا از پرتاب کلوخی موجی نشویم. » از این روی همه‌ی آنچه دیگران بعنوان مشکلات می بینند واقعن مشکل نیستند. چون بعد از حل شدن دیگر این نام را ندارند. پس بهتر است آنها را مسئله‌هایی بدانیم که حل شدن را می طلبند. حال بنظرم این مسئله ها همچون باکتری‌هایی می مانند که بعضی‌هاشان مفید به حال انسانند و بعضی ها مضر. پس باید گفت: همه‌ی مسئله‌ها شایسته‌ی حل شدن نیستند . چون شاید حکم ِ همان اژدهایی را داشته باشند که در داستان ِ مولانا یکی از شکارچیان از کوه‌های سرد و یخی به آبادی ِ خویش آورده و مردم را به تماشایش دعوت کرده بود با این خیال که مرده است. غافل از اینکه آن اژدها بخاطره سرما در خواب بود و با طبیعت ِ گرم ِ آبادی از خواب بیدار شد و همه را درید و آبادی را نابود ساخت.
” آلکسیس کارل ” در کتاب خویش بنام “انسان موجود ناشناخته”  می‌گوید:
« هرگاه گالیله و نیوتون و لاوازیه و امثال آن به جای توجه و بکار بردن نیروی عقلی خود در مطالعه‌ی موجودات بی‌روح به مسائل اخلاقی و طرز ساختمان بدن و معرفت اعضاء انسان توجه می کردند شاید دنیای ما غیر از این بود که حالا با آن مواجه شده ایم. دانشمندان خودشان نمی دانند کجا می روند. اتفاق و حوادث آنها را به مطالعه اسرار بی انتهای عالم ماده رهبری می کند و هر کدام از آنها مانند جهانی پرعظمت و با فرمول های  خصوصی و ساختگی خود به اعماق این دنیا فرو می روند و گاهی اوقات بر حسب اتفاق و تصادف مانند صیادی که صدف های مروارید را از دریا بیرون می کشد چیزها و عجایبی بدست ِ مردم می دهند که ظاهر آن برای نوع بشر پر از ابهام و در نظر خودشان از آفتاب روشن تر است. بنابر این نتایج حاصله تمدن جدید اگر تمام آن به ضرر نوع بشر نباشد لااقل هشتاد در صد آن در باطن امر برای ما که آنها را مورد استفاده قرار می دهیم خسران آور است. »

•    عزم بیشتر و دانش بیشتر داشته و کمک بیشتری دریافت کنید.
-    مخالفتی نیست جز اینکه آنچه در پاسخ ِ توصیه قبلی آورده ام را به آن ضمیمه کنیم.

•    زمانی که نیازهای خود و خانواده تان را بر طرف کردید برای حل اهداف گروه، جامعه و حتی نوع بشر اقدام کنیم.
-    جمله‌ی بسیار زیباییست اما اگر تا مغز استخوانمان رسوخ کند و واقعن به اطرافمان نگاه کنیم و ببینیم نیاز نوع بشر چیست تا در رفع آن کوشیم. نه آنکه از این جمله تنها بعنوان توجیه شغلمان استفاده کنیم و تحت لوای زیبای آن تنها بدنبال مرهمی برای رفع عقده های روانی و طمع های روزافزون خویش باشیم.

•    پس از کسب موفقیت آرام نگیرید شما مهارت هایی را دارید که می توانید با آن تغییرات و تفاوتهایی را در دنیا ایجاد کنید.
-    ادیسون می گوید: « برای هر موفقیتی یک در صد نبوغ و نودونه در صد پشتکار نیاز است ». آنچه از این جمله بر می آید یکیش همان است که در توصیه بالا گفته شد و دیگری اینست که انسان اگر اراده کند فلک را سقف بشکافد و طرحی نو در اندازد. نبوغ نیز درصد زیادش زاده‌ی پشتکار است. با این قانون می توان از کارگری ساده مهندسی متبحر ساخت. تنها پرورش می‌خواهد و آموزش. اما آنچه قبل از هر چیزی باید بدو آموخت اخلاق ِ مهندسی است. حقیقت ِ زندگی است. آموزش ِ فرهنگ و تمدنی نیکو است. او تواناست که هر تغییری در دنیا دهد اما جهتش مهم است. تغیرات می تواند رکودی  یا صعودی باشد. باید صعود ِ واقعی را تشخیص داد و آنرا پیشه‌ی کار ساخت نه خزع‌ بلات های مارکس و لنین که هدف را تنها در جنبه‌ی اقتصادی‌اش می دیدند.

و پاسخی به:
در مخزن زندگیتان کوسه ای بیاندازید و ببینید که واقعاً چقدر می توانید دورتر بروید.

آنوقت باید هر آن منتظر این باشید که چون ماهی ای تازه توسط دیگری خورده شوید
تازه اگر شانس بیاوریم و آقای کوسه قبل از  تازه شدنمان  نگاه ِ چپ  بهمان  نیندازد.