قاصدک

= نوشته ت رو که نیووردی، وسط درسمم که سوال می پرسی، آخر کلاسم می گی می خوای راجع به فلان بنویسی، خوب من چه کنم که می خوای راجع به فلان بنویسی!؟

{ این رو امروز دکتر مجتهدی گفت، با لبخندی ریز روی لبش، و لبخندی گشاد روی لبم و ته دلم}

-  باس حتمن یه چیز خوف بنویسم که جبران این تأخیرو بکنه.

= نبی، می دونی حالم ازین دذیا به هم می خوره… می دونی چیه دلم می خواد آزاد و رها باشم… دلم می خواد همه چیو تجربه کنم… دیگه ازین حرفای مدرسی اون خراب شده حالم بهم می خوره… میدونی نبی، دارم افسرده می شم، گیج و منگم، دنیا دیگه برام رنگی نداره…

{ این ها رو دوستی می گفت… مجموعه گفتارهای دو روز توی کیش… می دونی همون که آدرس ها رو عین کف دستش می دونست…}

-   نظرت چیه دوچرخه اجاره کنیم؟ ماشینش رو که وسعمون نمی رسید اقلن دوچرخه…؟ تا بحال بولینگ بازی نکردم، بازیه جالبیه… آقا چند میوفته؟ نیم ساعت دوازده.. خوبه.. پایی؟ قلیون چطوره؟ هرچند از دود بدم میاد اما حالا می طلبه، هوم؟ بابا توأم که دست رد میدی به همه چی؟ ببین اگه از خرید خسته می شیم بریم اسکله؟ ها؟ او..هَه… نگاه اونجارو…

=  اهدای تندیس شعر این جشنواره به آقای…

{اینو یکی گفت، همین غروبی، دانشجوی دانشگاست، قیافه ش آشناست، کجا دیدمش؟ }

-  ” نویسنده نباید اجازه دهد نوشته اش را بخرند” پل سارتر چه خوب گفت. اما این که قیمت نداره، فقط یکم ارزش داره… چی بهتر از این که تو کار مورد علاقه م تشویق بشم… محکم بشم…

=  میدانی مهندس ما با همین نخ نایلونی ماهی هایی می گیریم این هوا… همین پریروز رفته بودم آن جا، اما خب این ماهیا که می بینی گنده اند… شن می خورند… خوراک بقدر کافی داشته باشم ها…

{ اینو ماهیگیر کناریم به ماهیگیر کناریش گفت… نیمه شب… روی اسکله… تنهایی می چسبید… میان سکوت ماهیگیرها امن بود… چه با نخ چه با چوب ماهیگیری…}

-  چه کیفی داره نگاه کردن به باز تاب نوری که تو موج دریا به رقص در میاد… حالا دیگه میشه جای این مزخرفات انگلیسی دکلمه های اخوان و سهراب رو شنید و حظی برد… بد نیست آدم گاهی حرف های دلش را از زبان دیگری بشنفه و بزنه… باس یکم از لاک خودم بیام بیرون… بد نیست یه دسته جدید تو وبلاگ وا کنم واسه حرف های این جماعت دوست داشتنی