قاصدک

ساعت 4:39 دقیقه صبح چهارشنبه است، و 2 ساعتی است که مشغول خواندن کتاب “دزیره” شده ام. کتاب را از کتابخانه عمومی شهر گرفتم، به ترجمه “سید مهدی علوی”. اول گمان می کردم شاید همان علوی بزرگ باشد که در کتاب فارسی دبیرستان داستانی از او که اکنون عنوانش را بخاطر نمی آورم، آورده شده بود. ولی روز بعد به یادم آمد که آن داستان از ” بزرگ علوی ” بود.
آن روزی که برای گرفتن کتاب رفتم، هوا بارانی بود و من بعد از مدت ها که سفارش این کتاب را از این و آن شنیده بودم، و بعد از ملاقات خانم برادرم در بیمارستان، راهی کتابخانه شدم. در برگه دان “عنوان” دنبالش گشتم ولی آن را نیافتم. نا گزیر نزد کتابدار رفتم. همان خانم آشنای جوان و خوش سیما و البته اکنون میانسال و شکسته ای که در سال های مدرسه ام، کتابدار کتابخانه بود. البته آن روزها فکر می کردم که او بخاطر سیمایش با مسئول اصلی کتابخانه که تنها مرد در میان کارمندان کتابخانه بود، مراودات مخفیانه ای دارند، هر چند این هرگز بر من روشن نشده بود. در دوران نوجوانی ام همیشه عادت داشتم ملتی را به هم پیوند دهم ولی خوشبختانه اکنون چیزی از آن در من نمانده، چون بارها از این جبهه مجروح شدم. چرا که این اختابوتی شده که در جان این جماعت بی عار و سطحی نگر، افتاده است و تا دو نفر جنس مخالف در حال مکالمه ای در تیر رس نگاه شان افتد، فی الفوردر مخیله شان هفت جد آن دو به خواستگاری هم می روند.
به هر حال به خانم کتابدار گفتم که نام کتاب را نمی یابم، او نیز گفت: ” باز بگرد اگر نبود بیا تا از قفسه برایت پیدا کنم”. من که از طرفی به دقتم در جستجوی نامش اطمینان کامل داشتم، و از سوی دیگر میلی به یک و دو کردن با او ( و با هیچ زنی ) را نداشتم، در حال غرولند زیر لب و بازگو کردن گفته اش تا به یادش بماند، به برگه دان مراجعت کردم ولی دیری نپایید که عزم برگشت نزد او را با اهتزاز درفش شکست بدو، کردم. او نیز به قولش عمل کرد و کتاب را از جایی در قفسه ای که جلوی من بود، در آورد. با دیدن جای آن متوجه شدم که نمونه دیگری از آن که از مترجم دیگریست، در کنار جای خالی کتابی که به من داده شد، قرار دارد. از او پرسیدم “چرا آن یکی را نمی دهی؟ ” در پاسخم گفت: “آن کتاب دو جلدی است، که جلد دومش نزد کسی امانت است.” من هم نگاهی دیگر به آن کردم، و دیدم که روی جلدش نوشته است 2و1، به نظرم آمد که جفت جلد هایش در یک جلد آمده است، ولی از ادامه بحث در این مورد منصرف شدم، چون می دانستم دم بر نیاورده او نیز خواهد گفت که در جلد دوم نوشته اند 4و3!! با این حال بدون مکث از او پرسیدم، ” چگونه است که از یک کتاب دو ترجمه با دو قطری این قدر متفاوت ترجمه شده است؟ ” ، حتمی این که به من داده ای بخش هایی از آن را ندارد؟ البته این آخری را نگفتم، که او پاسخ گفت “این چاپ قدیمی تر آن است” بنابر این شامل ممیزی کمتری شده است. البته او نیز این آخری را نگفت و به گفتن ” و بهتر است” کفایت کرد.در این مانده بودم که چگونه می شود کتابی که ممیزی کمتری دارد قطرش نیز کمتر باشد؟! با این حال با احترام همیشگی ام به این ملک طلق اذهان، «که همه چیز قدیمی اش خوب هست» سر تعظیم فرود آوردم و عطای بهتر بودن کتاب را به لقای جدید تر بودنش بخشیدم.
اما حال که هفته ای از گرفتن کتاب می گذرد، امشب عزم خواندنش کردم، و دو فصلی از آن را خواندم که زبان روان و صداقت تام و تمام روزنگاری های “دزیره” و احساساسش مرا مجذوب خود ساخت و وادارم کرد تا پستی متفاوت بنویسم. با اینکه دیروز پستی جدیدی به مطالب قبلی ام اضافه کردم، ولی بخاطر آن که حس می کنم محتوایشان کمی زمخت بوده و تقریباً در همه حرف از قانون و اصول زده شد، و ممکن است به مزاج خواننده هر چند اندکم، خوش نیاید؛ و هم بخاطر آن جذبه ای که با صداقت دزیره در گفتن خاطراتش با زبان نرم آن ماری که به تحریرش در آورده و زبان ساده مترجم، به من بخشیده بود؛ مرا واداشت تا بار دیگر هم این طلسمی که وبلاگم را محصور خود کرد (  که هر ده روز پست جدیدی به نگارش در می آورم ) بشکنم، و هم تمرینی از صداقت دزیره کرده باشم، صداقتی که همیشه مورد ستایشم هست. و سعی همیشگی ام این است که جز بر وادی صداقت قدم برندارم، با اینکه بخاطر بعضی سوء استفاده ها و سوء تفاهمات اطرافیانم بعضاً مجبور میشوم همه آنچه در کیسه دارم به دست صداقت نسپارم تا به تاراجشان نبرد. به نظرم شاید خود “دزیره” هم اگر می دانست روزی قرار است نوشته هایش در کل این کره خاکی، دردسترس همگان قرار گیرد، هرگز دست به قلم و خاطره نویسی نمی برد.
و اکنون دیگر گرگ و میش است و صبح با صدای گنجشک ها به ندا در آمد. پس خواب، این موهبت الهی را در آغوش می گیرم، تا هم بر این خستگی و گرفتگی پاهایم ( بخاطر اینکه بعد از مدت مدیدی دوباره روی به ورزش و نرمش روزانه آوردم )، که ساعتی پیش بخاطر دردش توان خواب را از من می ربود، ولی اکنون کفه ی خواب آلودگی ام سنگین تر است، خط بطلان کشم و هم به روزی دیگر و با توان احیا یافته دیگر و مهمتر از آن به رویای خوابی که نبوغ گهگاهش ستودنیست، صورت واقعیت بخشم. بدرود.